Obserwacja dokumentalna ukraińskiej rodziny żyjącej nad jeziorem, której wiodącym motywem postępowania w codziennym życiu jest strach przed Bogiem.
Pracowałam na konflikcie wewnętrznym moich Bohaterów: między poczuciem grozy Boga i nieustannymi próbami pojęcia piękna świata, który stworzył.
Poetyckie rozważanie o tym jak wyobrażenia świata spoza widzialnej rzeczywistości wpływają na codzienność Bohaterów filmu.
Kameralne spojrzenie na codzienność Nowojorczyków i otaczające ich miasto w kontekście przepracowania.
Dokumentalne rozważanie o różnorodności i percepcji.
Używając telefonu komórkowego, który stał się podstawowym towarzyszem każdego z nas, starałam się pokazać Nowy Jork oraz Nowojorczyków w momentach: tuż przed i tuż po ich codziennej pracy.
Wypowiedzi małżeńskiej pary przed rozwodem nałożone na wyjątkowy dla ich związku dzień.
Przez 5 lat dokumentalnie obserwowałam parę od ich narzeczeństwa, po rozwód.
W finalnej wersji filmu zdecydowałam się pokazać ich ostatni dzień spędzony wspólnie, jako rodzina, nakładając na ten obraz ich wypowiedzi o związku, tuż po separacji, by „zapętlić czas” odzwierciedlając stan psychiczny moich Bohaterów.
Film dotarł do etapu rough cut’u, nie jest udźwiękowiony oraz nie przeszedł color gradingu.
Bohater filmu zgodził się na jego publikację, co umożliwiłoby dalsze prace nad filmem, ale dla Bohaterki jest on „zbyt intymny”, by udostępnić go publicznie.
Udostępniam rough cut tylko i wyłącznie za indywidualną zgodą Bohaterki, każdorazowo informując ją, kto będzie go oglądał.
Obserwacja dokumentalna codziennych zmagań grupy dzieci z leśnego przedszkola.
Kolejnym moim projektem była obserwacja dokumentalna grupy dzieci z leśnego przedszkola. Edukacja ta wydawała się tak nowoczesna i odkrywcza, ponieważ… zrobiła „krok w tył”.
Jak wygląda wymiar nauczania, w którym klocki LEGO mieszają się z patykami, bliskość z ceną, jaką trzeba za nią zapłacić, nowoczesne plastikowe dziecięce skafandry na niepogodę z naturą, i leśne długotrwałe wędrówki z prostą drogą do tradycyjnych szkolnych ławek?
Materiał jest obecnie na etapie rough cutu, uznaję go za otwarty. Chciałabym dodać na końcu filmu portrety dzieci po kilku latach od realizacji w lesie. Najwięcej materiału w finalnej wersji ma być poświęcone dzieciństwu, mniej szkole, a najmniej (migawki) późniejszym etapom życia Bohaterów, by film mógł zadziałać odwrotnie do ludzkiej pamięci.
Struktura tego projektu ma stopniowo lejkować do końcowego wybrzmienia o jednym Bohaterze z grupy.
„Stado” pozwala widzom wejść do grupy psów żyjących w prawdziwej symbiozie z człowiekiem. Pada w nim tylko kilka ludzkich słów.
To subiektywna obserwacja doświadczenia maszera i psów zaprzęgowych, którym udało się nawiązać taki rodzaj kontaktu, dzięki któremu flora i fauna mogłyby stać się partnerami człowieka. Filmowe animal study.
Maszer pokazuje, jak na co dzień przebywać z psami jako… inne zwierzę. Kamera towarzyszy mu, kiedy odbiera sygnały stada psów i kiedy wysyła swoje sygnały do stada, bez słów, nie zmuszając zwierząt do komunikowania się na sposób ludzki czy naśladowania ludzkich zachowań. W ten sposób nie tylko ujawnia swoje sposoby współdziałania z psami, ale przekazuje widzom coś więcej: swoją mądrość życiową, która jest też mądrością stada psów.
Czy możemy nauczyć się wzajemnie korzystnej relacji z naturą?
